دوباره فکر کن به من که... به درد زندگیت می خورد
به ابر ِ روی سقف ِ خانه... به چک چکی که خانه را برد
به کافه های مست در مه... به من که هی شکست در مه
به زندگی که کاغذی بود... که هی به گل نشست در مه
دوباره فکر کن... دوباره تر از این
و هر چه که هست... به چشم من ببین
من اهلی ِ تو بودنم را... کنار ِ بوسه ها تنم را...
ببین! دوباره دوست دارم... ببین! سقوط کردنم را
ببین! کسی هنوز هم هست... شب است و فکر ِ روز هم هست
اگرچه گرم ِ عشق اما... میان ِ خانه سوز هم هست
کمی نگاه کن به من کمی
سکوت را به هم بزن کمی
بخار ِ شیشه ها و یک عکس... اتاق ِ سرد ِ ما و یک عکس...
دوباره ترس ِ خواب بودن... هنوز یک صدا و یک عکس...
من و هوای باد و باران... دو دست ِ توی جیب پنهان...
دو چشم ِ مات و دود ِ سیگار... شروع ِ ترس و بعد... پایان...
چقدر خسته ام!! چقدر خواب!!
چقدر مانده ایم زیر آب!!
بیا بشین کنار ِ پنجره
بخند محض چند خاطره
دلم گرفته شعر هم بخوان
به این بهانه بیشتر بمان
به خانه ای که نیست برگرد... به ترس رفتنت که هی درد...
نشانده توی جان ِ من؛ من... که بی تو سرد و زندگی سرد...
به یک اتاق ِ خیس خورده... به خانه ای که آب برده...
به آدمی که سالها قبل... تمام ِ سال ِ بعد مرده...
تمام خنده هات را بیار
دو دست ِ خوب باش تا بهار
میان خانه هی بخند بعد...
در ِ اتاق را ببند بعد...
اتاق را دوباره غرق کن
و با کسی که رفت فرق کن
+ قرار بر ننوشتن این مدل پست ها بوده. ولی یک لحظه دلم خواست...
* یدالله رویایی
"چیزی از آینه در من می کاهد
و انتظار ِ صخره ی سرخ
نوک ِ زبان ِ تو امید ِ آمدن ِ لغتی ست
لغتی که نمی آید ..."